شرکتکنندگان در کنفرانس «خاورمیانهٔ عاری از سلاحهای کشتار جمعی، راه حرکت بهپیش ـــ توصیهٔ جامعهٔ مدنی»، که در روزهای ۱۴ ـ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ در شهر هلسینکی گرد آمدند، از توافقنامهٔ مصوب «کنفرانس بازبینی ان.پی.تی.» در سال ۲۰۱۰ بدین مضمون:
«دبیرکل سازمان ملل متحد و امضاء کنندگان قطعنامهٔ سال ۱۹۹۵، در مشورت با دولتهای منطقه، در سال ۲۰۱۲ یک کنفرانس با شرکت همهٔ دولتهای خاورمیانه در مورد ایجاد یک منطقهٔ خاورمیانهٔ عاری از سلاحهای هستهای و دیگر سلاحهای کشتار جمعی، بر اساس تنظیمات مورد توافق آزادانهٔ دولتهای منطقه، و با حمایت کامل و شرکت دولتهای مسلح به سلاحهای هستهای برگزار خواهد کرد»
و همچنین از قطعنامهٔ عمومی سالانهٔ مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مورد استقرار یک منطقهٔ عاری از سلاحهای هستهای در خاورمیانه (A/RES/67/28) استقبال میکنند.
شرکتکنندگان در این کنفرانس جامعهٔ مدنی نسبت به تصمیم اتخاذ شده در جهت «تنظیم مجدد زمان» کنفرانس مزبور بهشدت خشمگین هستند. با توجه به تهدیدهای موجود به جنگ واقعی و اشکال دیگر جنگ علیه ایران، بهتعویق افتادن این کنفرانس خطری جدی برای صلح در خاورمیانه ایجاد میکند.
ما بر این اعتقادیم که برگزاری این کنفرانس و آغاز روند برقراری یک منطقهٔ عاری از سلاحهای هستهای و دیگر سلاحهای کشتار جمعی برای امنیت مردم منطقه و روند صلح دارای منافع جدی است.
وضعیت وجود سلاحهای کشتار جمعی در منطقه، بهویژه در اختیار داشتن سلاحهای هستهای از سوی اسرائیل، قابل ادامه نیست، و این به برگزاری کنفرانس اهمیت حیاتی میبخشد.
این کنفرانس برای آیندهٔ منطقه و صلح جهانی از اهمیت تاریخی برخوردار است و در نتیجه باید در اسرع وقت برگزار شود.
بهاعتقاد ما، گفتوگوهای لازم برای استقرار چنین منطقهای، از بروز درگیریها جلوگیری خواهد کرد، و موفقیت در این کار با اعمال فشار یا تهدید به جنگ و حمله قابل دستیابی نیست.
گردهمآیی حاضر توصیههای زیر را در این روند ارائه میکند:
به برگزارکنندگان کنفرانس: فدراسیون روسیه، بریتانیا، دبیرکل سازمان ملل متحد و ایالات متحده: [1]
۱. ما خواستاریم که تاریخ برگزاری کنفرانس بدون تأخیر اعلام شود، حتی اگر همهٔ دولتها هنوز تمایل خودرا بهشرکت در آن اعلام نکرده باشند. تعیین تاریخ کنفرانس و ارسال دعوتنامهها، فشار مثبت برای حضور همهٔ دولتها را افزایش میدهد.
۲. ما خواستاریم که حمایت جهانی از این کنفرانس، با تصویب یک قطعنامه از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، مورد تأکید مجدد قرار گیرد تا این روند بهطور کامل در حوزهٔ نظارت کل سازمان ملل متحد قرار داده شود.
۳. ما از برگزارکنندگان میخواهیم که با خودداری از هر اقدامی که هر کشور معین را، در هر روند، منزوی سازد به تسهیل مذاکرات یاری رسانند.
به تسهیلگر کنفرانس: سفیر «یاکو لایاوا»:
۱. ما از شما بهخاطر تلاشهای خستگیناپذیرتان در جهت تسهیل کنفرانس سپاسگزاری میکنیم.
۲. ما از شما میخواهیم که با جامعهٔ مدنی بهعنوان یک طرف ذینفع بیش از پیش مشورت کنید و در کار آمادهسازی کنفرانس شفافیت لازم را از خود نشان دهید.
۳. ما از شما میخواهیم که جلسات کاری مقدماتی (در ردهٔ ارشد دیپلماتیک) برگزار کنید تا به توافق لازم در مورد چگونگی برگزاری کنفرانس دست یابید و امر شرکت همهٔ دولتها را تسهیل نمایید.
به دولتهای منطقه:
۱. ما خواستاریم که همهٔ دولتها با حسن نیت در کنفرانس پیشنهادی شرکت کنند و در بحثهای آن با روح تفاهم، تحمل متقابل و منافع متقابل درگیر شوند.
۲. ما از همهٔ دولتها میخواهیم که بدون هیچگونه ملاحظه و پیششرط، تعهد خود را به استقرار چنین منطقهای اعلام کنند، و بهشکلی سازنده در جهت جامهٔ عمل پوشاندن به کنفرانس تلاش ورزند.
۳. ما خواستار شفافیت بیشتر در مورد سلاحهای هستهای و دیگر سلاحهای کشتار جمعی در منطقه هستیم.
به جامعهٔ مدنی:
۱. ما جامعهٔ مدنی جهانی را فرا میخوانیم تا با بسیج افکار عمومی، پارلمانها و دولتها در کشورهای خود، برگزاری فوری این کنفرانس را تضمین کنند و ایدهٔ منطقهٔ عاری از سلاحهای کشتار جمعی را بهعنوان یک بدیل صلحآمیز در مقابل شبح جنگ در خاورمیانه بپذیرند.
۲. ما جامعهٔ مدنی و دانشگاهی جهانی را فرا میخوانیم تا با ادامهٔ برگزاری گفتوگوهایی موازی و ترغیب دیالوگ غیررسمی در میان ساکنان منطقه، حس امنیت و همکاری را در سطح منطقه گسترش دهند. ما اعضای جامعهٔ مدنی را فرا میخوانیم تا گزارشات، تحلیلها، فعالیتها، اقدامات و پیشنهادات خود را در مورد ایجاد این منطقه به یک آدرس مرکزی ارسال دارند.
۳. ما به گسترش تشکلهای جامعهٔ مدنی و ابتکارات آنان در منطقه، از جمله جنبش تازه در اسرائیل برای ایجاد یک منطقهٔ عاری از سلاحهای کشتار جمعی در خاورمیانه، خوشآمد میگوییم و از آن حمایت میکنیم. ما همهٔ افراد و جریانات ذینفع را فرا میخوانیم تا به تشکلهای جامعهٔ مدنی منطقه در جهت پیشبرد تلاشهایشان در این راستا کمکهای عملی و مالی برسانند.
ما بر ضرورت احترام همهٔ دولتها به قوانین بینالمللی و منشور سازمان ملل متحد، و اجرای همهجانبهٔ پیمان منع انباشت سلاحهای هستهای، کنوانسیون منع سلاحهای شیمیایی، کنوانسیون منع سلاحهای بیولوژیکی، و همچنین قطعنامهٔ عمومی کنفرانس سال ۱۹۹۰ سازمان جهانی انرژی اتمی در مورد منع هرگونه حملهٔ نظامی علیه تأسیسات هستهای، تأکید میورزیم.
در پایان، ما بدین آگاهیم که تنشها در در خلأ ایجاد یا محو نمیشوند. سلاحهای شیمیایی و بیولوژیک هر یک موضوع یک کنوانسیون جداگانه هستند که هنجار عمومی، کاملاً همهجانبه و استثنا ناپذیری را علیه ایجاد، خرید، در اختیار داشتن یا استفاده از آنها را تعیین میکند. ما از همهٔ کشورها میخواهیم که از یک ممنوعیت جهانی و از نظر قانونی لازمالاجرای سلاحهای هستهای حمایت کنند. ما اعتقاد داریم که مذاکرات چندجانبه برای رسیدن به یک توافق در مورد سلاحهای هستهای نقشی مثبت و تسهیلکننده در جهت ایجاد یک منطقهٔ عاری از سلاحهای کشتار جمعی در خاور میانه ایفاء خواهد کرد.
[1] اینها بر اساس سند نهایی «کنفرانس بازبینی ان.پی.تی.» در سال ۲۰۱۰ بهعنوان برگزارکنندگان کنفرانس معرفی شدهاند
UNIVERSAL ISSUES 
