Και ποιος ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσουμε το νόημα που κρύβεται πίσω από το έργο τέχνης της Maple, από το να ρωτήσουμε την ίδια την καλλιτέχνιδα? «Αρχικά, δεν ήθελα να δουλέψω πάνω στην εμμηνορυσία, γιατί το θεωρούσα κάπως κλισέ. Καθώς όμως διερευνούσα το θέμα των γυναικών και της ντροπής, ένιωσα πως δεν μπορούσα να το αποφύγω.», μας εξομολογείται με χιούμορ. «Πιστεύω πως υπάρχει ένα εξ ορισμού γυναικείο φορτίο. Μόλις είχα την πρώτη μου περίοδο, κυριολεκτικά τρομοκρατήθηκα, ένιωθα πως ταπεινωνόμουν. Έκανα να το πω στη μητέρα μου τρία χρόνια , γιατί νόμιζα πως την απογοητεύω. Θεωρώ πως ίσως ήταν ένα πολιτισμικό φαινόμενο.», μας λέει.

 

Όλως περιέργως η Maple θεωρεί την κουλτούρα και τον πολιτισμό της-έχει Ιρανή μητέρα και Κέντη πατέρα- μερικώς υπεύθυνους για τα ενοχικά της συναισθήματα. Μερικές κουλτούρες και θρησκείες , συμπεριλαμβάνομένου του Ορθόδοξου Ιουδαισμού, του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού, απομονώνουν τις γυναίκες με εμμηνορυσία, αποκλείοντάς τες από την προσευχή, την σωματική επαφή, ακόμα και τις μικροδουλειές του σπιτιού. Τα έργα της Maple καταπατούν αυτά τα ταμπού, προβάλλοντάς τα και διακωμωδώντας τα σχεδόν σατυρικά. «Μου αρέσει να γελάω με κάτι επειδή είναι ταμπού¨αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω με αυτόν τον πίνακα. Ήθελα να δημιουργήσω ένα δράμα γύρω από αυτό, όπως στους κλασσικούς θρησκευτικούς πίνακες, και ως εκ τούτου γύρω από την τρίπτυχη μορφή ενός θρησκευτικού ιερού. Όλοι φαίνονται τόσο εξοργισμένοι και σοκαρισμένοι, που καταλήγουμε να γελάμε μαζί τους, να γελάμε με την οργή τους.»,υποστηρίζει η  Maple.

 

Σύμφωνα με τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ, φεμινίστρια και συγγραφέα του Δεύτερου Φύλου, οι κανόνες απευθύνονται στις γυναίκες με εμμηνορρυσία, διότι εκλαμβάνονται,ειδικά από τους άνδρες, ως μολυσμένες, αποκρουστικές και επικίνδυνες. Εξηγεί πως οι άνδρες καταπιέζουν τη σεξουαλικότητα των γυναικών, γιατί στέκονται με φόβο και δέος απέναντι στη μηνιαία αιμοραγία τους, μία βιολογική δύναμη δοσμένη αποκλειστικά στις γυναίκες , ώστε να φέρουν στον κόσμο την επόμενη γενιά.

 

Παρ’ όλ’ αυτά, η Maple πιστεύει πως , ενώ κάποια ταμπού ενισχύονται από τους άνδρες, κάποια άλλα ενισχύονται από τις γυναίκες. Εξηγεί πως «μερικοί από τους πιο σκληρούς επικριτές είναι γυναίκες, και κατά συνέπεια οι μορφές του πίνακα είναι εξίσου ανδρικές και γυναικείες. Οι γυναίκες φαίνονται να έχουν αποδεχθεί μία εικόνα του εαυτού τους που τις θέλει μηνιαίως σαθρές. Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το σωστό, ακόμη κι αν βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Το δύσκολο με το να έισαι φεμινίστρια και ντόμπρα είναι η έχθρα του κόσμου εναντίον σου, σαν να κάνεις το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Ένα κορίτσι μου είπε πόσο ‘εγωιστικό’ ήταν από μέρους μου να ασχολούμαι με τον φεμινισμό, τη στιγμή που υπάρχουν τόσο σημαντικά προβλήματα στον κόσμο, όπως ο βιασμός. Ο φεμινισμός δηλαδή δεν εμπίπτει στα του φεμινισμού?!»

 

Οι δυτικές κοινωνίες υποστηρίζουν πως δεν έχουν αρχαικά απομεινάρια εμμηνορρυσιακών ταμπού. Ωστόσο, κάθε πολιτισμός τα αντιμετωπίζει, αλλά και τα εκπροσωπεί ποικιλοτρόπως. Τα ταμπού στις δυτικές κοινωνίες υπονοούνται, καθώς οι γυναίκες κάνουν απίστευτα πράγματα προκειμένου να κρύψουν τον κύκλο τους. Αποφεύγουν τη σεξουαλική δραστηριότητα , την κολύμβηση, τις διακοπές ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα , με το φόβο της αποκάλυψης του μυστικού τους. Οι γυναίκες , τα ΜΜΕ και η βιομηχανία της διαφήμισης, συνεχώς αναπαράγουν αυτά τα ταμπού, προωθώντας την εικόνα πως οι γυναίκες χρειάζονται γυναικεία προιόντα υγειινής, για να εξαγνίσουν τα βρώμικα κορμιά τους.

 

Με τόσα ταμπού γύρω από την έμμηνο ρύση, ελπίζουμε πως τα κορίτσια πριν και μετά τα έμμηνα δεν επιβαρύνονται από τα ίδια αρνητικά συναισθήματα που βίωσε η Maple στην εφηβεία της, λόγω του βιολογικού αναπάντεχου των εμμήνων. Ωστόσο, μία ανθολογία με ιστορίες γυναικών από την πρώτη τους περίοδο, που συλλέχθηκαν από την Rachel Kauder Nalebuff για το βιβλίο της (Το μικρό μου κόκκινο βιβλίο) αποδεικνύει ότι πολλά κορίτσια δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με την περίοδο μέχρι να έρθει η πρώτη τους, οπότε και πιστεύουν πως πεθαίνουν. Γι’ αυτόν το λόγο , λοιπόν, η Maple συμπεριέλαβε και κορίτσια στον πίνακά της. Στην πραγματικότητα, παρατήρησε πολύ περίεργες αντιδράσεις από κορίτσια. «Κάποιες αηδίασαν, ενώ άλλες τον βρήκαν αστείο.»

 

Η δημιουργική τέχνη της Maple έχει στόχο να καταπατήσει τα ταμπού των φύλων, «καδράροντάς» τα με έναν ενισχυτικό τρόπο. Αντί να ντρέπονται στη θέα της πρώτης σταγόνας αίματος, οι γυναίκες θα έπρεπε να νιώθουν περήφανες, που ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στη γυναικεία ζωή τους. « Όντως, ένιωσα γυναίκα , όταν άφησα την τριχοφυία της μασχάλης μου να αναπτυχθεί, για το έργο Lollypop.», τόνισε περήφανα η Maple.

 

Κάποιες γυναίκες χρησιμοποίησαν την έμμηνο δυνατότητά τους σαν μέσο «εμμηνορρυσιακού» ακτιβισμού, ή ακόμα και σαν εμμηνορρυσιακή αναρχία. Τριάντα τρόφιμοι των γυναικείων φυλακών του  Armagh της Βόρειας Ιρλανδίας, για παράδειγμα, έκαναν μία «Βρώμικη Διαμαρτυρία», κατά το 1980-1981, διεκδικώντας το δικαίωμα της δίκαιης μεταχείρησης. Δεν πλέμομταν για έναν ολόκληρο χρόνο και άλειφαν το αίμα της περιόδου τους στους τοίχους των φυλακών. Ο πόνος τους Καθολική Εκκλησία της Βόρειας Ιρλανδίας αγνόησε τον αγώνα αυτό, καθώς τον θεωρούσε μολυσματικό. Εντούτοις, ο αγώνας στέφθηκε με επιτυχία, η οποία συνίσταται στο ότι οι συνθήκες κράτησης των γυναθκών όντως βελτιώθηκαν, και στο ότι συνέβαλε στην αποκάλυψη των φυλετικών ανισοτήτων στην Καθολική Εκκλησία και στην Ιρλανδία.

Sarah Maple, You

 

Τα «Έμμηνα με περηφάνια» μπορείνα βασίστηκαν στα ταμπού περί εμμήνων , αλλά στέλνουν ένα αυρύτερο μήνυμα, ότι η κοινωνία μας είναι γεμάτη από φυλετικά ταμπού, τα οποία βάζουν εμπόδια στη γυναικεία χειραφέτηση. Η Maple μας εξηγεί πως το αίμα στον πίνακα δεν εννοείται μόνο κυριολεκτικά¨είναι αντιπροσωπευτικό όλων εκείνων των πραγμάτων για τα οποία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε ως γυναίκες-τα μαλλιά, το πάχος μας, τα αμακιγιάριστα πρόσωπά μας, ακόμα και να τολμάμε να διεκδικούμε την θέση μας στον κόσμο, να τολμάμε να είμαστε ίσες. Αυτό το γλείψιμο της πληγής είναι σαν να καθόμαστε στα αυγά μας, σαν να θέλουμε να μείνουμε παιδιά, να μη μεγαλώσουμε, να πάμε μπροστά. Ζούμε με τον φόβο ότι αν δεν ξοδέψουμε χρήματα για να ομορφύνουμε τους εαυτούς μας, είμαστε κάτι λιγότερο από άνθρωποι.»

 

Η νέα έκθεση της Sarah Maple θα λάβει χώρα το Μάη στο Gavin Turk και στο Marc Quinn, στο Χονκ Κονγκ.