TLAXCALA تلاكسكالا Τλαξκάλα Тлакскала la red internacional de traductores por la diversidad lingüística le réseau international des traducteurs pour la diversité linguistique the international network of translators for linguistic diversity الشبكة العالمية للمترجمين من اجل التنويع اللغوي das internationale Übersetzernetzwerk für sprachliche Vielfalt a rede internacional de tradutores pela diversidade linguística la rete internazionale di traduttori per la diversità linguistica la xarxa internacional dels traductors per a la diversitat lingüística översättarnas internationella nätverk för språklig mångfald شبکه بین المللی مترجمین خواهان حفظ تنوع گویش το διεθνής δίκτυο των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικιλία международная сеть переводчиков языкового разнообразия Aẓeḍḍa n yemsuqqlen i lmend n uṭṭuqqet n yilsawen dilsel çeşitlilik için uluslararası çevirmen ağı la internacia reto de tradukistoj por la lingva diverso

 16/07/2018 Tlaxcala, the international network of translators for linguistic diversity Tlaxcala's Manifesto  
English  
 UNIVERSAL ISSUES 
UNIVERSAL ISSUES / Διεθνές Δίκαιο: Η κοινοτοπία των εγκλημάτων κατά των μεταναστών
Date of publication at Tlaxcala: 27/11/2017
Original: International Law: The banality of crimes against migrants
Translations available: Deutsch  Français  Italiano 

Ελεύθερο Βήμα
Διεθνές Δίκαιο: Η κοινοτοπία των εγκλημάτων κατά των μεταναστών

Ioannis Kalpouzos Ιωάννης Καλπούζος
Itamar Mann Ιθαμαρ Μαν איתמר מן إيتامار مان


Translated by  Christine Cooreman كريستين كورمان

 

Σε όλον τον κόσμο, κλείνουν τους μετανάστες σε στρατόπεδα, τους κακομεταχειρίζονται και, συχνά, τους οδηγούν στο χείλος του λιμού. Πολλοί πεθαίνουν από αυτήν την μεταχείριση. Τα εγκλήματα αυτά πρέπει να τιμωρηθούν εν τέλει, από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Η Agnes Callamard, Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τις Εξωδικαστικές, Συνοπτικές και Αυθαίρετες Εκτελέσεις, παρουσίασε μια σημαντική νέα έκθεση* στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, την Παρασκευή. Η έκθεση έχει ως θέμα τον "Παράνομο Θάνατο  Προσφύγων και Μεταναστών " – γεγονός που αποτελεί ήδη ένα ασυνήθιστο θέμα για την θητεία της. Τα τελευταία χρόνια, είχε σχεδόν αποκλειστικά επικεντρώσει την δράση της στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ειδικά στους θανάτους από επιθέσεις με drones.

Όπως εξηγεί, η έκθεση αφορά "ένα διεθνές έγκλημα του οποίου η κοινοτοπία για την πλειοψηφία το καθιστά μια τραγωδία ιδιαίτερα σοβαρό και ανησυχητικό." Η δήλωση είναι μάλλον δραματική και θεωρούμε πως είναι ιστορική, τουλάχιστον όσον αφορά τις εκθέσεις των οργάνων του ΟΗΕ.

Η Callamard εκθέτει τις πρακτικές συνέπειες: «Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο μια προκαταρκτικής έρευνας των άγριων εγκλημάτων που διαπράττονται κατά των προσφύγων και των μεταναστών, όταν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που δείχνουν ότι τέτοια εγκλήματα έχουν λάβει χώρα και πληρούνται οι δικαιοδοτικές απαιτήσεις του δικαστηρίου.» Είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για ένα όργανο του ΟΗΕ να συστήνει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τις υποθέσεις που θα πρέπει να εξετάσει, αλλά αυτό ακριβώς επέλεξε να κάνει η Callamard.

"Άμυνα", του Mauro Biani, Ιταλία, 2014

Έχοντας ως φόντο την διαρκή στρατιωτικοποίηση των συνόρων, η σύστασή της είναι επείγουσα. Κι όμως, αν δεν τεθεί το πλαίσιο, μπορεί εύκολα να παρερμηνευθεί. Ο κλάδος του διεθνούς ποινικού δικαίου αναδύθηκε μέσα από την επίθεση και την φρίκη. Το παράδειγμα, που ακόμη πλημμυρίζει την λαϊκή φαντασία, είναι φυσικά ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος. Ο επιθετικός πόλεμος ήταν στο επίκεντρο της δικαιοδοσίας του διεθνούς στρατιωτικού δικαστηρίου που δημιουργήθηκε από τους νικητές συμμάχους. Η ύπαρξη του πολέμου ήταν απαραίτητη για να δικαστούν οι δράστες της συλλογικής βίας.

Προοδευτικά μόνον η πρακτική του διεθνούς ποινικού δικαίου απομακρύνθηκε από την επικέντρωση στον πόλεμο ως απαραίτητου στοιχείου για διεθνή ευθύνη. Η διεθνής ποινική δίωξη διαφοροποίησε τα σημεία εστίασης της προσοχής της. Η νομική έννοια των εγκλημάτων, που συνδέονταν με τον πόλεμο στην Νυρεμβέργη, δεν συνδέεται πια μ’αυτόν. Για παράδειγμα, το κατηγορητήριο κατά του στρατηγού Αουγκούστο Πινοσέτ, το 1998, συσχέτισε την ποινική δίωξη με την προσπάθεια μιας κοινωνίας να λογαριαστεί με το τυραννικό παρελθόν.

Ταυτόχρονα, η δημιουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) ήταν γεμάτη δυνατότητες. Η υποστήριξε της οποίας έχαιρε δεν είχε να κάνει μόνον με τις μαζικές φρικαλεότητες αλλά και με τον στόχο της επίτευξης της παγκόσμιας δικαιοσύνης. Τα Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, που δεν συνδέονται αναγκαστικά με τον πόλεμο, εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του ΔΠΔ. Περιλαμβάνουν εγκλήματα όπως το απαρτχάιντ, που αποτελεί σύστημα διακυβέρνησης μάλλον παρά πολεμική μέθοδο. Οι απαγορευμένες πράξεις που διαπράττονται ως «ευρεία ή συστηματική επίθεση κατά άμαχου πληθυσμού» περιλαμβάνουν μια σειρά πρακτικών που μπορούν να  διαπράττονται σε καιρό ειρήνης: τα βασανιστήρια, που συχνά εφαρμόζονται σε πλαίσια επιβολής του νόμου, την φυλάκιση χωρίς διαδικαστικές ασφαλιστικές δικλείδες ή σε αποτρόπαιες συνθήκες, τον διωγμό, που είναι η σοβαρή στέρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων μέσα από τις διακρίσεις, και την παράνομη  εκτόπιση.

Ενώ το διεθνές ποινικό δίκαιο απλώνεται εκτός του τομέα του πολέμου, ο πόλεμος και η στρατιωτικοποίηση έχουν προφανώς διαδοθεί σε πολλούς τομείς της ζωής των πολιτών. Το «ατελείωτο» του πολέμου, που πλέον οι σχολιαστές αναδεικνύουν, δεν θα πρέπει να αναφέρεται μόνον στην χρονική διάρκεια του πολέμου. Αντανακλά επίσης τους πολλούς τρόπους με τους οποίους έχει επεκταθεί χωρίς τέλος, διαμορφώνοντας εν πολλοίς την καθημερινότητά μας. Ο "Παράνομος θάνατος των Προσφύγων και των Μεταναστών " είναι μια μόνο διάσταση αυτού του φαινομένου. Με τις αυξανόμενες παγκόσμιες ανισότητες, τις νέες τεχνολογίες μεταφορών και επικοινωνίας και μια κλιματική καταστροφή σε εξέλιξη, οι άνθρωποι που πλήττονται μεταναστεύουν προς τις πηγές των οικονομικών πόρων στον «παγκόσμιο Βορρά». Οι πληθυσμοί αυτού του Βορρά έχουν αρχίσει να αισθάνονται πως απειλούνται περισσότερο από τις μάζες των φτωχών (συχνά μαύρων και σκούρων) ανθρώπων, παρά από μια ένοπλη επίθεση.

Στρατιωτικοποιημένα σύνορα αναπτύχθηκαν σύντομα κατά των μεταναστών, στα ρήγματα, στις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ «ανεπτυγμένων» και «αναπτυσσόμενων» κόσμων. Τουλάχιστον από το 2009, η υπηρεσία Frontex της ΕΕ έχει αναπτύξει επιχείρηση ελέγχου των συνόρων στην Ελλάδα. Η Frontex κλιμάκωσε την παρακολούθηση, περιλαμβάνοντας την χρήση drones, και επιβλέπει συνθήκες κράτησης που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θεωρεί απάνθρωπες.

Οι Αυστραλοί επιβάλλουν τον σεβασμό των θαλάσσιων συνόρων τους μέσω ναυτικής επιχείρησης που διοικεί ένας  Υποστράτηγος. Υιοθετώντας ένα ιδιαίτερα κυνικό μέτρο, οι Αυστραλοί εισήγαγαν σκάφη χωρίς φινιστρίνια και (όπως ισχυρίζονται) αβύθιστα για να ωθούν τους πρόσφυγες πίσω σε ξένες ακτές. Το 2015, οι ευρωπαϊκές χώρες ζήτησαν και πέτυχαν μιαν απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ώστε να χρησιμοποιούν βία κατά των λαθρομεταναστών στην Μεσόγειο, ένα εξαιρετικό μέτρο που ξεκάθαρα αναδεικνύει την άνευ προηγουμένου στρατιωτικοποίηση του ελέγχου των συνόρων. Όπως και σε άλλους τομείς της ζωής μας, η στρατιωτικοποίηση πηγαίνει χέρι-χέρι με την ιδιωτικοποίηση. Η Αυστραλία έκλεισε συμφωνίες με τη Ναούρου και την Παπούα-Νέα Γουινέα και χρησιμοποίησε ιδιωτικές εταιρείες όπως οι G4S και Ferrovial να φιλοξενούν και να διοικούν στρατόπεδα αορίστου διάρκειας και απάνθρωπης κράτησης. Η ΕΕ χρησιμοποίησε την Τουρκία και, πιο πρόσφατα, την πολιτοφυλακή της Λιβύης για να διασφαλίσει ότι οι μετανάστες δεν θα διασχίζουν την Μεσόγειο.

Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ (ICE) κατηγορείται όλο και πιο συχνά για πρακτικές που «προσιδιάζουν τα βασανιστήρια» σε εφαρμογή των επιταγών εκτοπισμού της Κυβέρνησης. Ορισμένες από τις εγκαταστάσεις κράτησης της υπηρεσίας διοικούνται επίσης από ιδιώτες. Η Callamard κάνει μιαν εξαιρετικά σημαντική παρατήρηση όταν συμπεραίνει πως ορισμένες από τις πρακτικές αυτές ισοδυναμούν με διεθνή εγκλήματα. Πρόκειται για απαγορευμένες πράξεις που, με συστηματικό και διαδεδομένο τρόπο, αποτελούν επίθεση κατά των μεταναστών.

Οι επιπτώσεις τους στους πιο ευάλωτους πληθυσμούς είναι φοβερές, από τον θάνατο από πνιγμό στην επιδημία ψυχικών ασθενειών και αυτοτραυματισμών στα στρατόπεδα προσφύγων, σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως λέει ορθά η Ειδική Εισηγήτρια, όταν εγκλήματα τέτοιας σοβαρότητας διαπράττονται εντός της αρμοδιότητας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, το Δικαστήριο οφείλει να ενεργήσει. Όμως, το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ενός γενικευμένου και παγκοσμιοποιημένου εγκλήματος, όπως αυτό που φαίνεται να προτείνει η έκθεση της Callamard.

Η πρακτική του διεθνούς ποινικού δικαίου απαιτεί από τους κατηγόρους να διερευνούν μια «κατάσταση»,  «δηλαδή, να διαχωρίζει μιαν ιδιαίτερη χρονική και ειδική μονάδα ως προτεραιότητα». Τα τελευταία χρόνια, εργαστήκαμε για να εξηγήσουμε την ανάγκη μιας τέτοιας διερεύνησης και να διευκρινίσουμε από πού μπορεί να ξεκινήσει μια τέτοια έρευνα.

Πρώτα, διεξαγάγαμε μια μελέτη σχετικά με την Ελλάδα. Αργότερα, ερευνήσαμε τις πρακτικές της Αυστραλίας και υποβάλαμε στον Εισαγγελέα του ΔΠΔ μια διεθνή καταγγελία, αρχικά, κατά κυβερνητικών υπαλλήλων της χώρας. Αυτό το έργο ήταν εφικτό μόνο χάρη στην στήριξη μιας μεγάλης ομάδας σημαντικών διεθνών δικηγόρων που συναντήθηκαν στην Σχολή Νομικής του Stanford και στο Παγκόσμιο Δίκτυο Νομικής Δράσης (Global Legal Action Network (GLAN)). Πιστεύουμε πως, σε όλον τον κόσμο, οι εύποροι πληθυσμοί διεξάγουν πόλεμο κατά της μάχης για την ισότητα που οι φτωχότεροι πληθυσμοί δίνουν ξυπόλητοι.

Ειδικά στα υπεράκτια κέντρα κράτησης της Αυστραλίας, το αντικείμενο της καταγγελίας μας, ο πόλεμος αυτός διεξάγεται με εγκληματικά μέσα. Αν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο επιλέξει μια κατάσταση την οποία θα ερευνήσει, τα κέντρα της Αυστραλίας μπορεί να είναι τα πλέον φοβερά.

Μην ξεγελιέστε, η προσπάθεια να μετακινηθεί η διεθνής ποινική δικαιοσύνη από τον πόλεμο στη μετανάστευση δεν αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια επέκτασης του φάσματος δράσης ενός δικαστηρίου χωρίς χρηματοδοτικά μέσα και αναποτελεσματικού. Είναι μάλλον μια προσπάθεια αλλαγής των πολιτικών προτεραιοτήτων, εντός αλλά και εκτός του Δικαστηρίου, από την αναζήτηση «τεράτων» που διαπράττουν θεαματικές πράξεις βίας προς την αντιμετώπιση του πόνου που όλο και περισσότερο θεωρείται κανονικότητα. Η ίδια η «κοινοτοπία» των εγκλημάτων αυτών, ισχυριζόμαστε, μαρτυρεί την σοβαρότητά τους και την ανάγκη δίωξής τους.

Ούτε η αλλαγή αυτή θα πρέπει να λήξει εστιάζοντας σε εγκλήματα κατά των μεταναστών. Με τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής που έγιναν ορατά στο Πουέρτο Ρίκο και στην Καλιφόρνια, πρόσφατα, η μάχη αυτών που πλήττονται χειρότερα από την κλιματική αλλαγή είναι μόνο στην αρχή της. Η αποτυχία στην αντιμετώπιση αυτών των νέων προτεραιοτήτων σήμερα θα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και θα ενισχύσει τα σκοτεινότερα αφηγήματα για τον 21ο αιώνα.

Για να παραφράσουμε τον κοινωνιολόγο Zygmunt Bauman, θα φέρει μια πραγματικότητα όπου ένα μέρος της ανθρωπότητας θα πετά στα σκουπίδια τις ζωές του άλλου μέρους. Από την άλλη πλευρά, οι νέες προτεραιότητες, συμπεριλαμβανομένης της λογοδοσίας σε θέματα μετανάστευσης, θα αντανακλούν καλύτερα την βασική εντολή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου: να τιμωρεί εγκλήματα «που αφορούν την διεθνή κοινότητα ως σύνολο.»

* Παράνομος θάνατος προσφύγων και μεταναστών, Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών A/72/335, 15 Αυγ. 2017

 





Courtesy of Τλαξκάλα
Source: http://www.spiegel.de/international/world/editorial-on-crimes-against-migrants-a-1175239.html
Publication date of original article: 28/10/2017
URL of this page : http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=22126

 

Tags: Eγκλημάτα κατά μεταναστών Διεθν. Ποιν. Δικαστ. (ΔΠΔ)ΟΗΕΕλλάδαΑυστραλίαEE
 

 
Print this page
Print this page
Send this page
Send this page


 All Tlaxcala pages are protected under Copyleft.