TLAXCALA تلاكسكالا Τλαξκάλα Тлакскала la red internacional de traductores por la diversidad lingüística le réseau international des traducteurs pour la diversité linguistique the international network of translators for linguistic diversity الشبكة العالمية للمترجمين من اجل التنويع اللغوي das internationale Übersetzernetzwerk für sprachliche Vielfalt a rede internacional de tradutores pela diversidade linguística la rete internazionale di traduttori per la diversità linguistica la xarxa internacional dels traductors per a la diversitat lingüística översättarnas internationella nätverk för språklig mångfald شبکه بین المللی مترجمین خواهان حفظ تنوع گویش το διεθνής δίκτυο των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικιλία международная сеть переводчиков языкового разнообразия Aẓeḍḍa n yemsuqqlen i lmend n uṭṭuqqet n yilsawen dilsel çeşitlilik için uluslararası çevirmen ağı la internacia reto de tradukistoj por la lingva diverso

 30/03/2017 Tlaxcala, the international network of translators for linguistic diversity Tlaxcala's Manifesto  
English  
 EDITORIALS & OP-EDS 
EDITORIALS & OP-EDS / Τυνησία: 6 χρόνια μετά από μια οιονεί επανάσταση, ένα μεσοδιάστημα που δεν τελειώνει
Date of publication at Tlaxcala: 04/02/2017
Original: Tunisie: 6 ans après une quasi-révolution, un interrègne qui n’en finit pas
Translations available: Español  Deutsch  Italiano  English 

Τυνησία: 6 χρόνια μετά από μια οιονεί επανάσταση, ένα μεσοδιάστημα που δεν τελειώνει

Fausto Giudice Фаусто Джудиче فاوستو جيوديشي

Translated by  Christine Cooreman كريستين كورمان

 

6 χρόνια δεν είναι τίποτε όταν είσαι 90 ετών. Αλλά, όταν είσαι μεταξύ 20 και 30, είναι πολλά. Πριν έξι χρόνια, ο λαός της Τυνησίας θέλησε να ξεφύγει από έναν δικτάτορα χαμηλού επιπέδου τον οποίο η πρεσβεία των ΗΠΑ κατάφερε να στείλει σε μια χρυσή εξορία, στη σκιά των γερανών της Σαουδικής Αραβίας. Αυτό που τα ευρωπαϊκά μέσα βιάστηκαν να αποκαλέσουν ηλιθιωδώς «επανάσταση του γιασεμιού» (έκφραση που ποτέ δεν σκέφτηκαν οι ίδιοι οι Τυνήσιοι) πολύ σύντομα άφησε ένα άρωμα σαπίλας. Οι πολιτικάντηδες πήραν επιδέξια τα πράγματα στα χέρια τους πιστοί στο πιο αγνό πνεύμα του Γατόπαρδου: «Θα αλλάξουμε τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτε.»

graffiti-sfax

Το αποτέλεσμα είναι καταθλιπτικό: η Τυνησία κυβερνάται από μια συμμαχία πονηρών φίλων που μοιράστηκαν τα ψίχουλα του ξερού γλυκού κι άφησαν ελάχιστα να πέσουν στα χέρια του λαουτζίκου. Οι θύτες και τα θύματά τους προχώρησαν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό, μοιράζοντας θέσεις και μισθούς. Οι ελπίδες που είχαν ξυπνήσει τις μέρες του Δεκέμβρη 2010 – Γενάρη 2011 – «Ψωμί, Ελευθερία, Εθνική αξιοπρέπεια» - αποδείχτηκαν τρελές. Η απογοήτευση, η κατάθλιψη, η απελπισία εγκαταστάθηκαν. Κάθε μέρα, αυτοκτονεί ένας. Χιλιάδες άλλοι πήραν το δρόμο της ένδοξης αυτοκτονίας, μεταξύ Λιβύης και Συρίας. Οι πιο λογικοί κι οι πιο εξοπλισμένοι οργανώνουν μια νόμιμη μετανάστευση για σπουδές ή «δουλειές», οι πονηροί πάνε εκεί που μοιράζουν επιδοτήσεις: υπάρχουν τόσοι πλούσιοι άνθρωποι που θέλουν το καλό μας! Γερμανικά, σουηδικά, ελβετικά ιδρύματα. Ιδρύματα από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, το Κατάρ, την Αυστρία, κι άλλες πολλές χώρες: σήμερα, τουλάχιστον 50.000 Τυνήσιοι-ες λαμβάνουν μισθό από κάποιο ξένο ίδρυμα, ΜΚΟ ή ΠΚΟ (Πολύ Κυβερνητική Οργάνωση). Με μερικά εκατομμύρια ευρώ, κατάφεραν να ηρεμήσουν ένα μεγάλο τμήμα της κινητοποιημένης νεολαίας που είχε κάνει – ή παρακολουθήσει μέσω facebook – αυτήν την περίφημη οιονεί επανάσταση. Η εξουσία βρίσκεται εκεί που βρίσκονται τα χρηματοκιβώτια, ούτε στα υπουργεία, ούτε στο δρόμο.

Ο Zygmunt Bauman[1], ο μεγάλος Πολωνός που μόλις μας άφησε, σε ηλικία 91 ετών – ένα έτος παραπάνω από τον Béji Caïd Essebsi, τον σημερινό πρόεδρο της Τυνησίας – συνήθιζε να λέει πως το μεγάλο πρόβλημα ήταν το διαζύγια μεταξύ εξουσίας και πολιτικής: η εξουσία είναι παγκόσμια, η «μπουλιτική[2]» συνεχίζει να προσπαθεί να επιβιώσει εντός των εθνικών συνόρων που κανείς δεν σέβεται πλέον. Έτσι λοιπόν, στην Τυνησία όπως κι αλλού και, ίσως, περισσότερο απ’ό,τι αλλού, ζούμε στο interregnum (μεσοδιάστημα), όρος που δανειζόμαστε από τον Αντόνιο Γκράμσι που, ο ίδιος, τον είχε δανειστεί από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο που περιέγραφε την αγωνία των Ρωμαίων μετά τον θάνατο του βασιλιά τους, του Ρωμύλου. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είχε γνωρίσει μόνον αυτόν ως βασιλιά σε όλη τη διάρκεια της ζωής της και δεν είχε συνεπώς καμία ιδέα περί του ποιος θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει. Ο Γκράμσι, μιλώντας για την περίοδο μεταξύ της ρωσικής επανάστασης του 1917 και της ανόδου του Μουσολίνι στην εξουσία το 1921, έγραφε: «Η κρίση συνίσταται ακριβώς στο γεγονός ότι, ενώ το παλιό πεθαίνει, το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί: Σε αυτό το μεσοδιάστημα κάνει την εμφάνισή της μια μεγάλη ποικιλία από νοσηρά συμπτώματα.»

Οι κύριοι του μεσοδιαστήματος είναι οι «χρηματοδότες»: ενόσω οι από κάτω κοιτάνε σαν χάνοι τις ανούσιες λεπτομέρειες, οι από πάνω κάνουν τα γλυκά μάτια στα κεφάλαια. Η χώρα ζει με πίστωση και η θηλιά την πνίγει, αργά μα σταθερά. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις από το 2011 δανείστηκαν για να αποπληρώσουν το χρέος της δικτατορίας και στη συνέχεια δανείστηκαν και πάλι για να αποπληρώσουν το χρέος του χρέους και ούτω καθεξής, σε έναν φαύλο κύκλο που μοιάζει χωρίς τέλος. Ενήργησαν όχι μόνο πέρα από κάθε στοιχειώδη ηθική αλλά, χειρότερο, πέρα από κάθε κοινή λογική: το χρέος που κληρονόμησαν είναι και επονείδιστο, και αθέμιτο, και μη βιώσιμο ακόμη και παράνομο. Συνεπώς, τα χρέη που σύναψαν για να μπορέσουν να το αποπληρώσουν φέρουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Ένας καλός Μουσουλμάνος σίγουρα πληρώνει τα χρέη του, αλλά μόνο ένας ηλίθιος πληρώνει τα χρέη των άλλων. Ένας ηλίθιος ή ένας διεστραμμένος.

Αποτέλεσμα: σήμερα, η Τυνησία έχει χρέος μια πενηνταριά δις δηνάρια, δηλαδή περίπου είκοσι δις ευρώ και περισσότερα από 5 εκ των 32 δις του προϋπολογισμού προορίζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Ο προϋπολογισμός αυτός αποτέλεσε αντικείμενο τριών ή τεσσάρων μηνών αντιπαραθέσεων και μαγειρεμάτων, για να υιοθετηθεί, τελικά, μέσα σε μια συγκινητική συναίνεση. Βασίζεται σε μια πρόβλεψη όπου η τιμή του πετρελαίου, φέτος, θα είναι στα 50$ (έχει ήδη ξεπεράσει τα 52) και όπου η ισοτιμία του δηναρίου θα είναι 2,25 για 1 $ ΗΠΑ (το $ βρίσκεται ήδη στα 2,28 ΔT). Εν ολίγοις, «ό,τι να’ναι».

Οι συνδικαλιστές ηρέμησαν τις διεκδικήσεις τους και ο λαός σφίγγει το ζωνάρι και τρίζει τα δόντια. Δεν έχει φτάσει στο τέλος των πόνων του: η κυβέρνηση θα χρειαστεί, εν τέλει, να τηρήσει όλους τους όρους που έθεσε η Παγκόσμια Τράπεζα: ιδιωτικοποίηση των 3 δημόσιων τραπεζών (για την Κεντρική Τράπεζα, αυτό έχει ήδη γίνει, είναι πλέον ανεξάρτητη, στα πρότυπα της Federal Reserve των ΗΠΑ και της ΕΚΤ), της ασφάλισης υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, των δημοσίων επιχειρήσεων ηλεκτρισμού και ύδρευσης και, εξ ίσου σημαντικό, κατάργηση των επιδοτήσεων των προϊόντων πρώτης ανάγκης και των καυσίμων. Το μόνο ενδεχόμενα θετικό που μπορεί να βγει από την εφαρμογή αυτών των όρων είναι ίσως η μείωση της κατανάλωσης ραφιναρισμένης ζάχαρης σε σκόνη, της οποίας οι Τυνήσιοι είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές στην κατανάλωση: 36 κιλά ανά άτομο και ανά έτος, δηλαδή, 100 γραμμάρια την ημέρα. Είναι απαραίτητο να γλυκαίνεις την πίκρα της ζωής. Εν ολίγοις, ας μην προσθέσουμε άλλα. Οι παρακάτω πίνακες λένε περισσότερα από αναλυτικές εξηγήσεις. Ευχαριστώ τους συντρόφους της ένωσης RAID-ATTAC-CADTM που μου τους παρείχαν[3].

 http://tlaxcala-int.org/upload/gal_15257.jpghttp://tlaxcala-int.org/upload/gal_15255.jpg

Σ.τ.Μ.

[1] Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή του θα βρείτε εδώ: http://tvxs.gr/news/blogarontas/zigkmoynt-mpaoyman-den-einai-krisi-einai-anadianomi-ploytoy

[2] Η «Μπουλιτική», όρος τον οποίο εισήγαγε ο Μαλέκ Μπεναμπί, είναι η άλογη πολιτικάντικη δραστηριότητα που διαχειρίζεται την δημόσια ζωή μέσω του συναισθήματος και διαχειρίζεται την Πολιτεία σαν να ήταν οικογενειακό μπακάλικο που ο μικρός της οικογένειας είναι σε θέση να πτωχεύσει πάνω σε μια τρέλα του ή να την κάνει να πλουτίζει χωρίς λογιστικά και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, υπολογίζοντας μόνο στη γενναιοδωρία των πελατών του, στην βλακεία τους και στην καλή του τύχη. (…) ένα είδος κατάρας που αφαιρεί από τον άνθρωπο τον ανθρώπινό του χαρακτήρα και από την κοινωνία το λόγο να κάνει πολιτική και να κτίσει μια οδό προόδου.

[3] Προσοχή: οι πίνακες διαβάζονται από δεξιά προς αριστερά (όπως η αραβική γραφή)

 





Courtesy of Τλαξκάλα
Source: https://bastayekfi.wordpress.com/2017/01/13/tunisie-6-ans-pres-une-quasi-revolution-un-interregne-qui-nen-finit-pas/
Publication date of original article: 13/01/2017
URL of this page : http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=19822

 

Tags: Τυνησία14η Ιανουαρίου 2011μεσοδιάστημαΑπεχθές χρέος
 

 
Print this page
Print this page
Send this page
Send this page


 All Tlaxcala pages are protected under Copyleft.